Iedere dag is tegenwoordig wel de dag van ‘iets’. En dat is niet zomaar. Er zijn ook veel zaken die aandacht verdienen.
Zo ook vandaag is er zo’n dag.
De dag van de palliatieve zorg. En palliatieve zorg verdient niet alleen aandacht, maar dringt ook steeds meer, onvermijdelijk in de levens van mensen binnen.

Want mensen worden gewoonweg steeds ouder en dus ook steeds meer mensen zijn langer ziek. En dus ook ongeneeslijk ziek.
Want daar gaat palliatieve zorg over: zorg die bedoeld is om de patiënt (Die niet meer zal genezen van een aandoening) zoveel mogelijk verlichting en comfort te bieden als mogelijk in de tijd die hem/ haar nog rest.

En dan hebben we het gelukkig niet meer alleen over de beste medische zorg, maar ook over complementaire zorg. Aanvullend op wat er medisch al geboden wordt.

Mensen die in de palliatieve fase zijn beland en hun naasten zullen ook, onherroepelijk, ergens in dat traject geconfronteerd worden met hun eigen sterfelijkheid of dat van die naaste. Soms al vroeg, soms pas in de laatste seconde voordat de dood intreedt.

En los van alle goede, zinvolle en mooie hulp die er geboden wordt, kan het soms voor mensen verlichting bieden om die gedachten en emoties te onderzoeken en te bekijken. Stoppen en stilstaan. Hoe heb ik geleefd? Is er nog iets dat wringt? Hoe verhoud ik me tot deze situatie? En mijn geliefden? Hoe is onze relatie nu, in deze nieuwe werkelijkheid? Hoe kan ik me voorbereiden op het stervensproces? En kan dat eigenlijk wel?

Allemaal vragen die niet direct een antwoord behoeven, maar wel gesteld willen worden. Door daar ruimte aan te geven, ontstaat er soms verlichting. Verlichting in de beleving van die palliatieve fase die onvermijdelijk naar het einde van dit fysieke leven leidt.

Mooi om vandaag, op de dag van de palliatieve zorg, even bij stil te staan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *